Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 6

Podobnie, w analizie czasu do wystąpienia progresji choroby obserwowano łącznie 148 zdarzeń (u 44 pacjentów [15,4%] w grupie daratumumab vs. 104 (36,7%) w grupie kontrolnej) (współczynnik ryzyka 0,34 95% CI, 0,23 do 0,48, P <0,001). Częstość przeżycia bez progresji po 12 miesiącach wynosiła 85,7% (95% CI, 80,9 do 89,4) w grupie daratumumabu, w porównaniu z 63,2% (95% CI, 57,1 do 68,8) w grupie kontrolnej. Rycina 2. Rycina 2. Wcześniejsze analizy podgrup. Przedstawiono wyniki wcześniejszej analizy podgrupy przeżycia wolnego od progresji u pacjentów z mierzalną chorobą w surowicy w populacji, która miała zamiar leczyć. Grupa daratumumab otrzymywała daratumumab, lenalidomid i deksametazon, a grupa kontrolna otrzymywała lenalidomid i deksametazon. Etap choroby międzynarodowego stadium choroby (ISS) wywodzi się z połączenia poziomu .2-mikroglobuliny i albuminy; wyższy stopień wskazuje na bardziej zaawansowaną chorobę. Analizę podgrupy pacjentów z chorobą, która była oporna na inhibitor proteasomu, oparto na podgrupie pacjentów, którzy otrzymali wcześniej leczenie inhibitorami proteasomu. W sumie 47 pacjentów w grupie daratumumabu i 41 w grupie kontrolnej miało typ szpiczaka mnogiego, którego tu nie wymieniono.
Wszystkie wcześniej określone analizy przeżycia wolnego od progresji potwierdziły korzyści daratumumabu (Ryc. 2). Przeżycie wolne od progresji było znacznie dłuższe dzięki dodaniu daratumumabu niezależnie od liczby wcześniejszych linii terapii (1 w porównaniu do podgrupy 1, 2 lub 3) (Tabela Przeżycie bez progresji było podobnie przedłużone w grupie daratumumabu wśród pacjentów, którzy wcześniej byli narażeni na lenalidomid i tych, którzy nie mieli wcześniej ekspozycji, w porównaniu z grupą kontrolną (ryc. S3 w dodatku uzupełniającym).
Tabela 2. Tabela 2. Podsumowanie odpowiedzi u pacjentów z odpowiedzią, która może być oceniona. Całkowity odsetek odpowiedzi w populacji pacjentów, którzy mieli odpowiedź, którą można było ocenić, wynosił 92,9% w grupie daratumumab w porównaniu z 76,4% w grupie kontrolnej. (P <0,001) (tabela 2). Podobne wyniki zaobserwowano w populacji, która miała zamiar leczyć (tabela S3 w dodatkowym dodatku). Częstość bardzo dobrej częściowej odpowiedzi lub lepszej była istotnie wyższa w grupie daratumumabu niż w grupie kontrolnej (75,8% w porównaniu z 44,2%, P <0,001), podobnie jak współczynnik całkowitej odpowiedzi lub lepszy (43,1% w porównaniu z 19,2% P <0,001). Zgodnie z wyższymi odsetkami głębszych odpowiedzi w grupie daratumumab, odsetek wyników poniżej progu minimalnej choroby resztkowej był istotnie wyższy w grupie daratumumabu niż w grupie kontrolnej (od 3 do 5 razy) we wszystkich ocenianych wartościach progowych (1 guz komórka na 104, 105 i 106 białych komórek) (ryc. S4 w dodatkowym dodatku). Przy progu komórki guza na 105 komórek białych, 22,4% pacjentów w grupie daratumumab uzyskało wyniki poniżej progu minimalnej choroby resztkowej, w porównaniu z 4,6% w grupie kontrolnej (P <0,001).
Wymagano kilku miesięcy ciągłej terapii w celu uzyskania pełnej odpowiedzi (ryc. S5 w dodatku uzupełniającym)
[podobne: Azeloglicyna, dygestorium, łokieć golfisty ]

Powiązane tematy z artykułem: Azeloglicyna dygestorium łokieć golfisty