Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 7

Mediana czasu trwania odpowiedzi nie została osiągnięta (95% CI, nie można było oszacować) w grupie daratumumabu, w porównaniu z 17,4 miesiąca (95% CI, 17,4 do nie można było oszacować) w grupie kontrolnej. Głębsze odpowiedzi skutkowały dłuższym czasem przeżycia bez progresji. Wśród pacjentów z częściową odpowiedzią lub lepszą, wskaźnik przeżycia bez progresji po 12 miesiącach wynosił 87,8% (95% CI, 83,1 do 91,3) w grupie daratumumab w porównaniu z 73,6% (95% CI, 67,0 do 79,1) w grupie kontrolnej. Grupa. Wśród pacjentów z bardzo dobrą odpowiedzią częściową lub lepszą, wskaźnik przeżycia wolnego od progresji wynosił 91,7% (95% CI, 87,1 do 94,8) w grupie daratumumab w porównaniu z 85,8% (95% CI, 78,1 do 90,9) w grupie kontrolnej. Wyniki poniżej progu minimalnej choroby resztkowej były związane z dłuższym czasem przeżycia bez progresji niż wyniki powyżej progu (ryc. S6 w dodatku uzupełniającym).
W analizie śródokresowej zaobserwowano 75 zgonów (30 pacjentów w grupie daratumumabu i 45 w grupie kontrolnej) (tabela S4 w dodatkowym dodatku). Stopień przeżycia całkowitego wg skali Kaplana-Meiera po 12 miesiącach wyniósł 92,1% (95% CI, 88,2-4,4,7) w grupie daratumumabu i 86,8% (95% CI, 82,2-90,3) w grupie kontrolnej (ryc. S7 w Dodatku Dodatek). Trwa kontynuacja długoterminowego przeżycia.
Bezpieczeństwo
Tabela 3. Tabela 3. Najczęstsze zdarzenia niepożądane podczas leczenia w populacji bezpieczeństwa. Najczęstsze działania niepożądane dowolnej oceny podczas leczenia (u> 15% pacjentów w obu grupach) i zdarzenia niepożądane w stopniu 3. lub 4. (w> 5% pacjentów w obu grupach) pod względem bezpieczeństwa populacji zestawiono w Tabeli 3. Zdarzenia niepożądane, które wystąpiły z częstością 10% lub więcej w grupie daratumumabu w porównaniu do grupy kontrolnej, to neutropenia, biegunka, zakażenie górnych dróg oddechowych, i kaszel, z których większość wynikała z dłuższego narażenia na leczenie w grupie daratumumab. Zakrzepica żył głębokich odnotowano u 1,8% pacjentów w grupie daratumumabu iu 3,9% osób w grupie kontrolnej. W grupie daratumumabu 51,9% pacjentów miało neutropenię w stopniu 3. lub 4., w porównaniu z 37,0% osób w grupie kontrolnej; małopłytkowość stopnia 3. lub 4. wystąpiła odpowiednio u 12,7% i 13,5% pacjentów.
W odniesieniu do niehematologicznych działań niepożądanych częstość występowania biegunki stopnia 3. lub 4., zmęczenia, nudności i duszności były nieco wyższe w grupie daratumumab niż w grupie kontrolnej. Częstość zakażenia w stopniu 3 lub 4 była również nieco wyższa w grupie daratumumab niż w grupie kontrolnej (odpowiednio 28,3% i 22,8%); najczęstszą infekcją stopnia 3. lub 4. było zapalenie płuc, które występowało z podobną częstością w obu grupach.
Ciężkie działania niepożądane zgłoszono u 48,8% pacjentów w grupie daratumumabu iu 42,0% pacjentów w grupie kontrolnej, wśród których najczęstsze zapalenie płuc (8,1% pacjentów w grupie daratumumabu oraz 8,5% pacjentów w grupie w grupie kontrolnej). Daratumumab koliduje z laboratoryjnymi testami kompatybilności krwi, w tym z pośrednim testem Coombsa, z powodu wiązania z CD38 na krwinkach czerwonych26. Jednak wśród pacjentów, którzy otrzymali transfuzję krwi, nie zaobserwowano hemolizy.
Odsetek pacjentów z działaniami niepożądanymi prowadzącymi do przerwania leczenia był podobny w obu grupach: 6,7% w grupie daratumumabu i 7,8% w grupie kontrolnej
[podobne: usunięcie endometriozy, leczenie pod mikroskopem, medycyna choroby ]

Powiązane tematy z artykułem: leczenie pod mikroskopem medycyna choroby usunięcie endometriozy