Ruchy przepony paradoksalne TYTUL Ruchy

Ruchy przepony paradoksalne TYTUL Ruchy przepony paradoksalne (respirati diaphragmatica paradxa). Jest to zjawisko polegające na tym, że przepona w okresie wdechu unosi się ku górze a w okresie wydechu obniża się oglądaniem poznaje się je po tym, że nadbrzusze w okresie wdechu zapada się, a podczas wydechu wypukla się. Paradoksalnie, zwane także dziwacznymi, ruchy przepony spostrzega się: 1) w przypadkach zrostów przepon-żebrowych w zatoce przepony żebrowej, wskutek których przepona nie może obniżyć się dostatecznie 2) w okresie wdechu i dlatego razem z nadbrzuszem unosi się w tej fazie oddechowej ku górze, objaw ten bywa przeważnie jednostronny; 3) w przypadkach porażenia nerwu przeponowego; 4) w zapaleniu płucnej przeponowej 5) czasami w zapaleniu wysiękowym płucnej oraz w odmie płucnej, gdy przepona, znacznie wypukla ku dłoni, unosi się podczas wdechu ku górze wskutek zachowanej zdolności skurczowej. Badanie klatki obmacywaniem. Do badania klatki piersiowej obmacywaniem uciekamy się głównie dla stwierdzenia zachowania się drżenia piersi (fremitus pect-ralis). Read more „Ruchy przepony paradoksalne TYTUL Ruchy”

Wdechowe zapadanie sie klatki piersiowej

Wdechowe zapadanie się klatki piersiowej TYTUL Wdechowe zapadanie się klatki piersiowej spostrzega się w dolnej jej części, gdy płuc wskutek zmian chorobowych nie może nadążyć za rozszerzaniem się klatki. Taki stan spostrzega się w istotnej rozedmie płuc pęcherzykowej, w ostrym zapaleniu oskrzelków i w napadzie dychawicy oskrzelowej. Poznaje się tę zmianę po wdechowym zapadaniu się międzyżebrzy, a u dzieci z podatną klatką piersiową nieraz także żeber i wyrostka mieczy objaw przeponowy Littena, stanowiący zewnętrzny wyraz ruchów przepony, objawia się pojawianiem się podczas ruchów oddechowych klatki piersiowej pzimeg linijneg cienia przesuwającego się podczas wdechu ku dławicy na przestrzeni od I do III międzyżebrzy, zależnie d głębokości wdechu. Cień ten znajduje się w okolicy dolnego brzegu płuc, najwyraźniej jest zaznaczany z przodu i z boku, niekiedy zaś jest widoczny dla klatki piersiowej. Ujemny objaw Litrena po obu stronach nie ma znaczenia, natomiast dodam przemawia w większości przypadków przeciw zrostom płucnym w okolicy przepony. Read more „Wdechowe zapadanie sie klatki piersiowej”

Ruchomosc oddechowa klatki piersiowej

Ruchomość oddechowa klatki piersiowej TYTUL Ruchomość oddechowa klatki piersiowej po obu stronach jest upośledzona w istotnej rozedmie płuc pęcherzykowej, w napadzie dychawicy oskrzelowej, w obustronnym zapaleniu opłucnej. Upośledzenie ruchomości klatki po jednej stronie, tzw. asymetrię oddechową klatki piersiowej, spostrzega się w chorobach narządu oddechowego utrudniających rozprężanie się jednego płuca po stronie chorej ruchy oddechowe klatki są mniej rozległe, wskutek czego odnosi się wrażenie, że ta jej połowa powłóczy. Jest to objaw doniosłej wagi. Spostrzega się go w przypadkach nacieków zapalnych oraz nowotworowych w jednym płucu, w rozległej marskości płuca, w chorobach opłucnej (zapalenie, zrosty, zwłóknienie, odma), ograniczających rozszerzanie się płuca w okresie wdechu, nadto w ogóle w chorobach przebiegających z bólami po jednej stronie klatki piersiowej, wzmagającymi się podczas głębokich wdechów. Read more „Ruchomosc oddechowa klatki piersiowej”

Bruzda Harrisona TYTUL Bruzda

Bruzda Harrisona TYTUL Bruzda Harrisona. Jest to bruzda widoczna czasami dookoła klatki piersiowej odpowiednio do przyczepu przepony. Poznaje się ją po tym, ze brzegi dolnej części klatki piersiowej są jakby wywinięte na zewnątrz. Rozszerzenia żył na klatce piersiowej, najczęściej na poziomie II i III żeber od przodu i I kręgu grzbietowego Z tyłu, spotyka się z chorób narządu oddechowego w przypadkach raka płuc, czasami już we wczesnym okresie, a także w gruźlicy płuc. Zależy ten objaw od ucisku żył przez obrzmiałe węzły chłonne, znajdujące się wewnątrz klatki, lub przez zrosty opłucne. Read more „Bruzda Harrisona TYTUL Bruzda”

Opukiwanie pograniczne TYTUL Slowem, gleboko lezace

Opukiwanie pograniczne TYTUL Słowem, głęboko leżące ogniska chorobowe w płucu wymagają do wykrycia nader słabego, tzw. pogranicznego opukiwania. Wykonać takie opukiwanie można tylko pod warunkiem bezwzględnej ciszy w otoczeniu badającego oraz wielkiej wprawy w badaniu. Doniosłe badania Goldscheidera nie wyłączają stosowania silnego opukiwania. Opukiwanie pograniczne wykrywa tylko istnienie w głębi płuca ogniska bezpowietrznego, natomiast nie daje żadnych wskazówek co do jego rozległości, stłumienie bowiem odpowiednio do siedziby ogniska powstaje bez względu na jego rozmiar. Read more „Opukiwanie pograniczne TYTUL Slowem, gleboko lezace”

pluca sa wieksze od ludzkich

płuca są większe od ludzkich TYTUL Wbrew temu Goldscheider dowodzi, że drgania, wywołane uderzeniem, sięgają znacznie głębiej, bo w płucu ludzi przynajmniej na odległość 16,5-21 cm, u koni zaś, których płuca są większe od ludzkich, nawet 35 cm. Z badań Goldscheidera wynika, że im ognisko bezpowietrzne znajduje się w płucu głębiej, im jest mniejsze, tym opukiwanie powinno być słabsze. Swe wyniki tłumaczy Goldscheider w sposób następujący działanie wszelkiego uderzenia można sobie wyobrazić w kształcie snopa -z fal drgania. W razie silnego opukiwania snop jest dość szeroki, wskutek czego jego fale rozchodząc, się wywołują drgania nie tylko ogniska bezpowietrznego, ale i otaczających je powietrznych części płuc. Wynik może być ten, że stłumienia odgłosu opukowego nie uzyska się, natomiast w razie zastosowania bardzo słabego uderzenia wąski snopek fal może wprawić w drgania tylko albo przeważnie tylko ognisko bezpowietrzne i przez to wywołać przytłumienie. Read more „pluca sa wieksze od ludzkich”

W ostrym zapaleniu plucnej szczytowej

W ostrym zapaleniu płucnej szczytowej TYTUL W ostrym zapaleniu płucnej szczytowej raz w czynnej gruźlicy płuc obmacywaniem stwierdza się nieraz wzmożenie napięcia mięśni, zwłaszcza pochyłych i mostka obojczyka sutkowego, po chorej stronie, zależnie d ich uszkodzenia wskutek zapalenia nerwów (neuitis tubercultxica) lub bezpośredniego działania na nie jadów gruźliczych (nysitis tubercultxicav). Jest to objaw Pottengera. W dalszym przebiegu choroby mięśnie te, a nieraz także mięsień czworaczny mogą po chorej stronie wyrodnieć i zwiotczeć, a wtedy odnosi się wrażenie wzmożonego ich napięcia p zdrowej stronie obmacywaniem bada się także, czy nie ma uciskowej bolesności mięśni klatki piersiowej i szyi (objaw Porgesa). W okolicy świeżego czynnego ogniska gruźliczego już wcześnie można stwierdzić, badając porównawczo symetryczne miejsca, taką bolesność dotyczącą najczęściej mięśnia czworacznego, czasami mostkowo obojczykowo sutkowego; piersiowego większego, mięśni pochyłych i mię dzyżebrowych. Objaw ten zależy d toksycznego zapalnego brzmienia mięśni po poprzednim zajęciu płucnej i jest cechujący dla szczytowego jej zapalenia. Read more „W ostrym zapaleniu plucnej szczytowej”

Badanie klatki piersiowej opukiwaniem TYTUL Badanie

Badanie klatki piersiowej opukiwaniem TYTUL Badanie klatki piersiowej opukiwaniem. Technika opukiwania. Żeby można był wysnuwać wnioski z danych trzymanych przez opukiwanie klatki piersiowej trzeba przestrzegać pewnych zasad. Przede wszystkim opukiwać należy przy zupełnym rozluźnieniu mięśni szyjnych raz mięśni klatki piersiowej. Z różnych sposobów opukiwania stosuje się przeważnie opukiwanie, używając środkowego palca lewej ręki jak pukadła, środkowego zaś palca prawej ręki jak młoteczka, a to z tego względu, że palec łatwo układa się w międzyżebrze, natomiast opukany częściowy lok mieści się w między żebrzu, główna zaś jego część spoczywa na jednym lub obu żebrach sąsiednich, wskutek czego odgłos pukowy jest cichszy opukujemy palcem środkowy palec lewej ręki w środku drugiego jego członu, nie zaś w miejscu stawu międzyczłonowego, by uniknąć opukiwania różnorodnych tkanek. Read more „Badanie klatki piersiowej opukiwaniem TYTUL Badanie”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 2

Mimo że takie warianty liczby kopii stwarzają ryzyko choroby, same w sobie mogą nie być wystarczające, aby doprowadzić do konkretnego wyniku choroby, podsycając spekulacje, że dodatkowe czynniki ryzyka mogą stanowić przyczynę zmiany. Niedawno zaproponowaliśmy model dwóch trafień lub drugiego miejsca, który opiera się na obserwacji, że osoby chore z mikrodelecją na chromosomie 16p12.1 częściej mają dodatkowe duże warianty liczby kopii niż kontrole. dane opierały się na podstawie oligogenicznej, w której efekt złożony ze stosunkowo niewielkiej liczby rzadkich wariantów o dużym wpływie przyczynia się do heterogeniczności zaburzeń genomowych i dostarczył możliwe do przewidzenia przewidywania przyczyn zaburzeń syndromicznych i zmienności fenotypowej. W bieżącym badaniu sprawdziliśmy uogólnienie tego modelu w drugim miejscu, analizując kontekst genomowy 72 dużych, rzadkich wariantów liczby kopii, o których wiadomo, że są związane z zaburzeniem genomicznym lub potencjalnie związane z chorobą.22,23 Zbadaliśmy również związek między stopniem fenotypu a całkowitym rozmiarem i liczbą wariantów liczby kopii. Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 2”