Bruzda Harrisona TYTUL Bruzda

Bruzda Harrisona TYTUL Bruzda Harrisona. Jest to bruzda widoczna czasami dookoła klatki piersiowej odpowiednio do przyczepu przepony. Poznaje się ją po tym, ze brzegi dolnej części klatki piersiowej są jakby wywinięte na zewnątrz. Rozszerzenia żył na klatce piersiowej, najczęściej na poziomie II i III żeber od przodu i I kręgu grzbietowego Z tyłu, spotyka się z chorób narządu oddechowego w przypadkach raka płuc, czasami już we wczesnym okresie, a także w gruźlicy płuc. Zależy ten objaw od ucisku żył przez obrzmiałe węzły chłonne, znajdujące się wewnątrz klatki, lub przez zrosty opłucne. Read more „Bruzda Harrisona TYTUL Bruzda”

Opukiwanie pograniczne TYTUL Slowem, gleboko lezace

Opukiwanie pograniczne TYTUL Słowem, głęboko leżące ogniska chorobowe w płucu wymagają do wykrycia nader słabego, tzw. pogranicznego opukiwania. Wykonać takie opukiwanie można tylko pod warunkiem bezwzględnej ciszy w otoczeniu badającego oraz wielkiej wprawy w badaniu. Doniosłe badania Goldscheidera nie wyłączają stosowania silnego opukiwania. Opukiwanie pograniczne wykrywa tylko istnienie w głębi płuca ogniska bezpowietrznego, natomiast nie daje żadnych wskazówek co do jego rozległości, stłumienie bowiem odpowiednio do siedziby ogniska powstaje bez względu na jego rozmiar. Read more „Opukiwanie pograniczne TYTUL Slowem, gleboko lezace”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 7

Mediana czasu trwania odpowiedzi nie została osiągnięta (95% CI, nie można było oszacować) w grupie daratumumabu, w porównaniu z 17,4 miesiąca (95% CI, 17,4 do nie można było oszacować) w grupie kontrolnej. Głębsze odpowiedzi skutkowały dłuższym czasem przeżycia bez progresji. Wśród pacjentów z częściową odpowiedzią lub lepszą, wskaźnik przeżycia bez progresji po 12 miesiącach wynosił 87,8% (95% CI, 83,1 do 91,3) w grupie daratumumab w porównaniu z 73,6% (95% CI, 67,0 do 79,1) w grupie kontrolnej. Grupa. Wśród pacjentów z bardzo dobrą odpowiedzią częściową lub lepszą, wskaźnik przeżycia wolnego od progresji wynosił 91,7% (95% CI, 87,1 do 94,8) w grupie daratumumab w porównaniu z 85,8% (95% CI, 78,1 do 90,9) w grupie kontrolnej. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 7”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 5

Czas trwania odpowiedzi oceniano za pomocą metody Kaplana-Meiera. Wyniki
Pacjenci i leczenie
Tabela 1. Tabela 1. Demograficzne, wyjściowe choroby i kliniczne cechy charakterystyczne w populacji, która zdecydowała się leczyć. Spośród 569 pacjentów, 286 zostało przydzielonych do grupy daratumumab, a 283 do grupy kontrolnej. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 5”