grasica i szyszynka

Ciała bowiem o charakterze hormonów mogą być wytwarzane przez rozmaite narządy i tkanki, nie posiadające nawet budowy gruczołowej. Obecna więc endokrynologia rozszerzyła się znacznie poza granice tej małej grupy narządów, którymi są gruczoły wewnętrznego wydzielania. Dziś jeszcze nie sposób ustalić wszystkich mechanizmów fizjologicznych i patologicznych wewnętrznego wydzielania we. wszystkich przejawach życiowych ująć je w jedną zharmonizowaną całość. Dlatego też ograniczymy się do tego w ścisłym znaczeniu układu hormonalnego, który jako zamknięty w sobie obejmuje gruczoły bez przewodów wydzielniczych, jak tarczyca, przysadka mózgowa, przytarczyczki, nadnercza, grasica i szyszynka oraz gruczoły płciowe i trzustka, które, choć posiadają przewody wydzielnicze, są gruczołami o ściśle ustalonej czynności wewnątrzwydzielniczej. Read more „grasica i szyszynka”

Patologia wewnetrznego wydzielania

Patologia wewnętrznego wydzielania sprowadza się do zjawisk zmniejszonej lub zwiększonej czynności gruczołów wewnątrzwydzielniczych, to znaczy zmniejszonego lub zwiększonego wytwarzania hormonu, a także do częściowej niepełnowartościowej czynności tych gruczołów. Poza tym może powstać zwichnięcie współzależności między gruczołami, co może niekiedy wywołać różne, pozornie paradoksalne, zjawiska zaburzeń patogenetycznych. Zaburzenia pewnych współzależności hormonalnych widzimy niekiedy w nietypowej chorobie Basedowa, przebiegającej z otłuszczeniem, w częściowym obrzęku śluzowatym w niedoczynności tarczycy w kombinacji z akromegalią, w niedoczynności gruczołów płciowych przy równoczesnym rozkojarzeniu czynności przysadki mózgowej itd. Często jednak te pozornie paradoksalne reakcje ustroju mogą zależeć od zmienionego oddziaływania narządów na wydzieliny gruczołów w zależności od ich czynnościowego stanu, jak to widzimy np. w naczyniach wieńcowych serca, które adrenalina rozszerza, a nie zwęża jak naczynia narządów jamy brzusznej i skóry. Read more „Patologia wewnetrznego wydzielania”

Nerwy ukladu wegetatywnego

Nerwy układu wegetatywnego mają powinowactwo nie tylko do określonych jadów farmakologicznych, lecz także swoiste powinowactwo do różnych hormonów hamujących i pobudzających. Nerwy więc z układu wegetatywnego (jako ściśle związane z gruczołami) mogą podlegać różnym wpływom z gruczołów wewnętrznego wydzielania, jak również mogą same wpływać na gruczoły i wywoływać różne zaburzenia nie tylko w jednym gruczole, ale też w całym zespole gruczołów wewnętrznego wydzielania, związanych czynnościowo ze sobą. Jeżeli będą to wpływy patologiczne, to powstanie obraz zaburzeń wielogruczołowych, przy których analiza fizjologiczna i patologiczna zjawisk i objawów klinicznych jest bardzo trudna, gdyż została zwichnięta współzależność między samymi gruczołami i współzależność między gruczołami a układem wegetatywnym, jako zwichnięcie regulacji neuro-humoralnej. W patologii współzależności hormonalnych spotykamy się z zaburzeniami katalitycznych. procesów w ustroju, mimo że hormony nie są enzymami me można uzyskać mi nie przeciwciał . Read more „Nerwy ukladu wegetatywnego”

pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna

pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna TYTUL Na ośrodek oddechowy wywierają odruchowo wpływ także podniety dochodzące doń już w stanach prawidłowych z zatoki tętnicy szyjnej (sinus caroticus p. t.) Mianowicie, zmiany światła oskrzeli wskutek ich rozciągania w okresie wdechu podrażniają mechanicznie tzw. nerwowo-wegetatywne pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna, znajdujące się obficie w warstwie mięsnej błony śluzowej oskrzeli (lamina muscularis mucosae). Powstała podnieta pobudza odruchowo zatokę tętnicy szyjnej i stąd zostaje przeniesiona na ośrodek oddechowy. W związku ze stanem kurczowym okrężnych mięśni oskrzeli mieć to może pewne znaczenie w wywodzie chorobowym napadu dychawicy oskrzelowej. Read more „pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna”