CZYNNIKI PRZYCZYNOWE TYTUL CZYNNIKI PRZYCZYNOWE Choroby narzadu

CZYNNIKI PRZYCZYNOWE TYTUL CZYNNIKI PRZYCZYNOWE Choroby narządu oddechowego powstają najczęściej na tle zakażenia zarazkami chorobotwórczymi, uszkadzającymi bądź sam tylko narząd oddechowy, bądź atakującymi jednocześnie także inne narządy. Z różnych bakterii zwłaszcza często przyczyną choroby narządu oddechowego są prątki gruźlicy, pneumokoki i bakterie ropotwórcze, a z nich przede wszystkim paciorkowce i gronkowce. Rzadziej chorobę narządu oddechowego wywołują beztlenowce sprowadzające ciężkie zmiany zgorzelinowe w płucach. Niejednokrotnie chodzi o zakażenie mieszane narządu oddechowego, zwłaszcza w przypadkach ropienia i zgorzeli płuc. Dotychczas nie wyjaśniono, jaki jest wzajemny stosunek bakterii biorących udział w tym zakażeniu czy wspierający, czy też hamujący rozwój i zmniejszający zjadliwość poszczególnych bakterii. Read more „CZYNNIKI PRZYCZYNOWE TYTUL CZYNNIKI PRZYCZYNOWE Choroby narzadu”

Przewlekle zatrucia TYTUL Przewlekle zatrucia,

Przewlekłe zatrucia TYTUL Przewlekłe zatrucia, zależne od nadużywania tytoniu, oraz samozatrucia zatrzymanymi w ustroju wytworami przemiany materii, nieraz spaczonej, wieść mogą także do chorób narządu oddechowego. Spostrzega się to np. w toku skazy dawnej, przewlekłego zapalenia kłębków nerkowych, otyłości. Częstą przyczyną chorób narządu oddechowego są choroby narządu krążenia, zależnie od ścisłej współpracy obu narządów. Osłabienie czynności serca wiedzie do biernego przekrwienia w narządzie oddechowym, które może przejść w przekrwienie opadowe i w opadowe zapalenie płuc. Read more „Przewlekle zatrucia TYTUL Przewlekle zatrucia,”

Ostre choroby narzadu oddechowego TYTUL

Ostre choroby narządu oddechowego TYTUL Gorączka. Ostre choroby narządu oddechowego oraz zaostrzenia przewlekłych jego chorób przebiegają często z gorączką, która w niektórych z nich ma cechy znamienne. Sprawę tę omówię w opisie poszczególnych chorób. Sprawie poziomu ogólnej ciepłoty ciała u osób zdrowych i w chorobach narządu oddechowego poświęcono wiele badań. W piśmiennictwie polskim rozległe badania przeprowadzili zwłaszcza Karol Rozenfeld-Rożkowalski oraz Kazimierz Dłuski. Read more „Ostre choroby narzadu oddechowego TYTUL”

Badanie przedmiotowe narzadu oddechowego podstawowymi

Badanie przedmiotowe narządu oddechowego podstawowymi metodami fizycznymi TYTUL Badanie przedmiotowe narządu oddechowego podstawowymi metodami fizycznymi. W rozpoznaniu chorób narządu oddechowego ogromną rolę odgrywa badanie klatki piersiowej podstawowymi metodami badania fizycznego. Pomimo rozbudowy innych, metod, zwłaszcza radiologicznej, zajmuje ono nadal naczelne miejsce, tym bardziej, że można je wykonać we wszelkich okolicznościach, a nadto badaniem tym nieraz wykrywa się zmiany w narządzie oddechowym niedające się stwierdzić innymi metodami. Badanie klatki piersiowej oglądaniem. Badając klatkę piersiową oglądaniem zwracamy uwagę przede wszystkim na jej budowę. Read more „Badanie przedmiotowe narzadu oddechowego podstawowymi”

Ograniczone zapadniecie klatki piersiowej TYTUL Ograniczone

Ograniczone zapadnięcie klatki piersiowej TYTUL Ograniczone zapadnięcie klatki piersiowej spostrzega się w miejscach klatki odpowiadających ograniczonej marskości płuc bądź też niedodmie płuca wskutek zatkania większego oskrzela, np. przez raka płuc. Zapadła część klatki jest objętościowo mniejsza, brodawka sutkowa po jej stronie jest zbliżona do linii pośrodkowej ciała, a łopatka do kręgosłupa, kręgosłup wygięty wypukłością w zdrową stronę, międzyżebrza są zapadnięte i zwężone, bark obniżony, ruchy oddechowe zniesione lub znacznie osłabione. Zniekształcenia klatki piersiowej nabierają szczególnie dużego znaczenia, gdy dotyczą górnych jej części, mogą, bowiem wywierać wybitny wpływ na objawy fizyczne w okresie szczytów płuc i przez to być przyczyną mylnej oceny fizycznego ich stanu. Zwłaszcza należy zwracać uwagę na zwisanie całego barku po jednej stronie lub chociażby tylko, okolicy bocznego końca obojczyka oraz na skrzywienia boczne w okolicy górnych kręgów grzbieto wych, gdyż zniekształcenia te mogą być powodem przytłumienia w odpowiednim szczycie oraz obniżenia przyśrodkowej jego granicy, pomimo że w nim nie ma zmian chorobowych. Read more „Ograniczone zapadniecie klatki piersiowej TYTUL Ograniczone”

pluca sa wieksze od ludzkich

płuca są większe od ludzkich TYTUL Wbrew temu Goldscheider dowodzi, że drgania, wywołane uderzeniem, sięgają znacznie głębiej, bo w płucu ludzi przynajmniej na odległość 16,5-21 cm, u koni zaś, których płuca są większe od ludzkich, nawet 35 cm. Z badań Goldscheidera wynika, że im ognisko bezpowietrzne znajduje się w płucu głębiej, im jest mniejsze, tym opukiwanie powinno być słabsze. Swe wyniki tłumaczy Goldscheider w sposób następujący działanie wszelkiego uderzenia można sobie wyobrazić w kształcie snopa -z fal drgania. W razie silnego opukiwania snop jest dość szeroki, wskutek czego jego fale rozchodząc, się wywołują drgania nie tylko ogniska bezpowietrznego, ale i otaczających je powietrznych części płuc. Wynik może być ten, że stłumienia odgłosu opukowego nie uzyska się, natomiast w razie zastosowania bardzo słabego uderzenia wąski snopek fal może wprawić w drgania tylko albo przeważnie tylko ognisko bezpowietrzne i przez to wywołać przytłumienie. Read more „pluca sa wieksze od ludzkich”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii

Niektóre warianty liczby kopii są związane z zaburzeniami genomicznymi z ekstremalną niejednorodnością fenotypową. Przyczyna tej zmienności jest nieznana, co stanowi wyzwanie w diagnostyce genetycznej, doradztwie i zarządzaniu. Metody
Przeanalizowaliśmy genomy 2312 dzieci, o których wiadomo, że posiadają wariant liczby kopii związany z niepełnosprawnością intelektualną i wadami wrodzonymi, wykorzystując hybrydyzację genomową porównawczą macierzy.
Wyniki
Wśród dzieci dotkniętych chorobą, 10,1% miało drugi duży wariant liczby kopii oprócz podstawowej zmiany genetycznej. Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 5

Tylko cztery zaburzenia ze znacznym wzbogaceniem są przedstawione na tej figurze. Aby wyjaśnić odchylenie płci i brak danych kontrolnych na temat chromosomów płci, dane te przedstawiają tylko autosomalne drugie trafienie. Ustaliliśmy dziedziczenie, wykorzystując dane wyjściowe, które były dostępne dla 653 probantów, które łącznie posiadały 66 z 72 pierwotnych wariantów liczby kopii (ryc. S7 w Dodatku uzupełniającym). Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 5”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 4

Rozważaliśmy dodatkowe 502 warianty, które mają być zatwierdzone, ponieważ rodzic nosił ten sam wariant (Tabela S4 w Dodatku Uzupełniającym). Otrzymaliśmy kontrole z próbek uzyskanych od 8329 osób, które poddano badaniom przesiewowym w kierunku jawnych zaburzeń neurologicznych w wielu badaniach.22 Skoncentrowaliśmy się na 2312 dzieciach, które zdecydowały się na z 72 wariantów numerów kopii pierwotnej. Obejmowały one 23 duże, rzadkie, patogenne warianty liczby kopii, które wcześniej wiązały się z typową konstelacją cech klinicznych (zaburzenia syndromiczne), 40 rzadkich wariantów liczby kopii, które wcześniej wiązały się z heterogenicznością fenotypową, 20,22 i 9 duże , rzadkie warianty liczby kopii o niepewnym znaczeniu patogenicznym (ryc. S5 i S6 w dodatku uzupełniającym). Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 4”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego cd

Cykle leczenia trwające 28 dni były kontynuowane do czasu progresji choroby, niedopuszczalnego poziomu toksycznych zdarzeń, wycofania zgody lub zgonu. W przypadku pacjentów, którzy zostali przydzieleni do grupy daratumumab, daratumumab w dawce 16 mg na kilogram podawano dożylnie co tydzień (w dniach 1, 8, 15 i 22) przez 8 tygodni w cyklach i 2, co 2 tygodnie (w dniach i 15) przez 16 tygodni (cykle od 3 do 6), a następnie co 4 tygodnie (ryc. S1 w dodatkowym dodatku). Obie grupy otrzymywały lenalidomid w dawce 25 mg doustnie w dniach od do 21 każdego cyklu, jeśli klirens kreatyniny wynosił ponad 60 ml na minutę (lub dawkę 10 mg na dobę, jeśli klirens kreatyniny wynosił 30 do 60 ml na minutę) i deksametazon w dawce 40 mg raz na tydzień. W grupie otrzymującej daratumumab podzielono dawkę deksametazonu: deksametazon podawano w dawce 20 mg przed infuzją w ramach profilaktyki w przypadku reakcji związanych z infuzją, a następnego dnia podawano 20 mg. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego cd”