Hormony równiez wplywaja na uklad nerwowy wegetatywny

Hormony również wpływają na układ nerwowy wegetatywny, co znaczy, że mogą wywierać wpływ pobudzający lub hamujący czynność tego układu. Nie można jednak zapominać o antagonistycznym fizjologicznym nastawieniu układu wegetatywnego. Mianowicie wpływ hamujący na nerw współczulny może być wpływem pobudzającym czynność nerwu błędnego, co może dać jednakowy wynik zjawisk fizjologicznych lub patologicznych przy różnych mechanizmach działania. Wiemy np. , że podrażnienie nerwu współczulnego wywołuje przyśpieszenie czynności serca, ale wiemy także, że porażenie nerwu błędnego atropiną również wywołuje przyśpieszenie bicia serca przez wywołanie przewagi w działaniu nerwu współczulnego. Read more „Hormony równiez wplywaja na uklad nerwowy wegetatywny”

Patologia wewnetrznego wydzielania

Patologia wewnętrznego wydzielania sprowadza się do zjawisk zmniejszonej lub zwiększonej czynności gruczołów wewnątrzwydzielniczych, to znaczy zmniejszonego lub zwiększonego wytwarzania hormonu, a także do częściowej niepełnowartościowej czynności tych gruczołów. Poza tym może powstać zwichnięcie współzależności między gruczołami, co może niekiedy wywołać różne, pozornie paradoksalne, zjawiska zaburzeń patogenetycznych. Zaburzenia pewnych współzależności hormonalnych widzimy niekiedy w nietypowej chorobie Basedowa, przebiegającej z otłuszczeniem, w częściowym obrzęku śluzowatym w niedoczynności tarczycy w kombinacji z akromegalią, w niedoczynności gruczołów płciowych przy równoczesnym rozkojarzeniu czynności przysadki mózgowej itd. Często jednak te pozornie paradoksalne reakcje ustroju mogą zależeć od zmienionego oddziaływania narządów na wydzieliny gruczołów w zależności od ich czynnościowego stanu, jak to widzimy np. w naczyniach wieńcowych serca, które adrenalina rozszerza, a nie zwęża jak naczynia narządów jamy brzusznej i skóry. Read more „Patologia wewnetrznego wydzielania”

Nerwy ukladu wegetatywnego

Nerwy układu wegetatywnego mają powinowactwo nie tylko do określonych jadów farmakologicznych, lecz także swoiste powinowactwo do różnych hormonów hamujących i pobudzających. Nerwy więc z układu wegetatywnego (jako ściśle związane z gruczołami) mogą podlegać różnym wpływom z gruczołów wewnętrznego wydzielania, jak również mogą same wpływać na gruczoły i wywoływać różne zaburzenia nie tylko w jednym gruczole, ale też w całym zespole gruczołów wewnętrznego wydzielania, związanych czynnościowo ze sobą. Jeżeli będą to wpływy patologiczne, to powstanie obraz zaburzeń wielogruczołowych, przy których analiza fizjologiczna i patologiczna zjawisk i objawów klinicznych jest bardzo trudna, gdyż została zwichnięta współzależność między samymi gruczołami i współzależność między gruczołami a układem wegetatywnym, jako zwichnięcie regulacji neuro-humoralnej. W patologii współzależności hormonalnych spotykamy się z zaburzeniami katalitycznych. procesów w ustroju, mimo że hormony nie są enzymami me można uzyskać mi nie przeciwciał . Read more „Nerwy ukladu wegetatywnego”

Rola pluc w przemianie tluszczowej

Rola płuc w przemianie tłuszczowej TYTUL Rola płuc w przemianie tłuszczowej jest tak ważna, jak rola wątroby w stosunku do przemiany węglowodanowej. Polega ona na zatrzymywaniu przez puca tłuszczów pokarmowych i na ich rozszczepianiu za pomocą zaczynu lipodieretycznego (Roger). Odbywająca się w płucach wzmożona przemiana tłuszczów, zwłaszcza, jeżeli jest przy tym spaczona, może przy obfitym ich dowozie w pokarmach wybitnie zwiększać pracę oddechową płuc i kojarząc się z siedzącym trybem życia lub z piersiowym torem oddychania może wieść do tzw. rozedmy skazowej płuc (emphyseina pulmonurn diathesicum). Na udziale narządu oddechowego w utrzymywaniu równowagi kwasowo zasadowej oraz w gospodarce wodnej itd. Read more „Rola pluc w przemianie tluszczowej”

pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna

pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna TYTUL Na ośrodek oddechowy wywierają odruchowo wpływ także podniety dochodzące doń już w stanach prawidłowych z zatoki tętnicy szyjnej (sinus caroticus p. t.) Mianowicie, zmiany światła oskrzeli wskutek ich rozciągania w okresie wdechu podrażniają mechanicznie tzw. nerwowo-wegetatywne pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna, znajdujące się obficie w warstwie mięsnej błony śluzowej oskrzeli (lamina muscularis mucosae). Powstała podnieta pobudza odruchowo zatokę tętnicy szyjnej i stąd zostaje przeniesiona na ośrodek oddechowy. W związku ze stanem kurczowym okrężnych mięśni oskrzeli mieć to może pewne znaczenie w wywodzie chorobowym napadu dychawicy oskrzelowej. Read more „pola odruchowe odbiorcze Sunder-Plassmanna”

Stan odzywienia wyniszczajacych chorobach narzadu

Stan odżywienia wyniszczających chorobach narządu oddechowego TYTUL Stan odżywienia wyniszczających chorobach narządu oddechowego, np. w suchotach płuc, w zgorzeli płuc, w przewlekłym śluzoropotoku, zazwyczaj znacznie podupada, tak iż wreszcie pozostają tylko skóra i kości, lecz nawet rak płuc może przez dłuższy czas nie wywierać ujemnego wpływu na odżywienie chorego. Tak samo i zakażenie gruźlicze u osoby otyłej pozostawia nieraz dobry i nawet nadmierny stan odżywienia. Skóra. Barwa skóry ulega w chorobach narządu oddechowego często zmianie. Read more „Stan odzywienia wyniszczajacych chorobach narzadu”

Badanie przedmiotowe narzadu oddechowego podstawowymi

Badanie przedmiotowe narządu oddechowego podstawowymi metodami fizycznymi TYTUL Badanie przedmiotowe narządu oddechowego podstawowymi metodami fizycznymi. W rozpoznaniu chorób narządu oddechowego ogromną rolę odgrywa badanie klatki piersiowej podstawowymi metodami badania fizycznego. Pomimo rozbudowy innych, metod, zwłaszcza radiologicznej, zajmuje ono nadal naczelne miejsce, tym bardziej, że można je wykonać we wszelkich okolicznościach, a nadto badaniem tym nieraz wykrywa się zmiany w narządzie oddechowym niedające się stwierdzić innymi metodami. Badanie klatki piersiowej oglądaniem. Badając klatkę piersiową oglądaniem zwracamy uwagę przede wszystkim na jej budowę. Read more „Badanie przedmiotowe narzadu oddechowego podstawowymi”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 2

Mimo że takie warianty liczby kopii stwarzają ryzyko choroby, same w sobie mogą nie być wystarczające, aby doprowadzić do konkretnego wyniku choroby, podsycając spekulacje, że dodatkowe czynniki ryzyka mogą stanowić przyczynę zmiany. Niedawno zaproponowaliśmy model dwóch trafień lub drugiego miejsca, który opiera się na obserwacji, że osoby chore z mikrodelecją na chromosomie 16p12.1 częściej mają dodatkowe duże warianty liczby kopii niż kontrole. dane opierały się na podstawie oligogenicznej, w której efekt złożony ze stosunkowo niewielkiej liczby rzadkich wariantów o dużym wpływie przyczynia się do heterogeniczności zaburzeń genomowych i dostarczył możliwe do przewidzenia przewidywania przyczyn zaburzeń syndromicznych i zmienności fenotypowej. W bieżącym badaniu sprawdziliśmy uogólnienie tego modelu w drugim miejscu, analizując kontekst genomowy 72 dużych, rzadkich wariantów liczby kopii, o których wiadomo, że są związane z zaburzeniem genomicznym lub potencjalnie związane z chorobą.22,23 Zbadaliśmy również związek między stopniem fenotypu a całkowitym rozmiarem i liczbą wariantów liczby kopii. Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 2”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 9

Nasze dane sugerują, że na częstość występowania każdego typu wariantu wpływa w różnym zakresie częstość mutacji de novo oraz prawdopodobieństwo przeniesienia wariantu na potomstwo. Kliniczny efekt dodatkowych wariantów
Aby zrozumieć wpływ dodatkowych wariantów liczby kopii, zbadaliśmy zgłoszone historie przypadków klinicznych15,21,32,2,33 i podjęliśmy próbę zebrania dodatkowych informacji klinicznych na 161 dzieciach z co najmniej jednym dużym wariantem (96 dzieci z pierwotnym wariantem i 65 z wiele dużych wariantów). Jakościowa ponowna ocena kliniczna tych próbek potwierdziła, że wśród dzieci z tym samym zaburzeniem genomicznym, u tych z wieloma wariantami występowały deficyty w więcej domenach niż te z jednym wariantem (Tabela S13 w Dodatku Uzupełniającym). Aby ocenić to za pomocą bardziej obiektywnych kryteriów, skupiliśmy się na trzech wariantach wykazujących związek z najbardziej zmiennymi fenotypowo zmiennymi i przyjęliśmy system punktacji oparty na liście kontrolnej cech klinicznych opisanych dla subtelomerycznych34 i zrównoważonych rearanżacji chromosomowych de novo35 (tabele S14 i S15 w Dodatku Uzupełniającym). Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 9”