Jednostronne czesciowe rozszerzenie klatki piersiowej

Jednostronne częściowe rozszerzenie klatki piersiowej TYTUL Jednostronne częściowe rozszerzenie klatki piersiowej spostrzega się w przypadkach otorbionego jednostronnego zapalenia opłucnej, w przypadkach nowotworów płuc, opłucnej i śródpiersia, a także bąblowca płuc. Może być ono wywołane również chorobami innych narządów, np. serca (serce wole), osierdzia (wysiękowe jego zapalenie), tętnicy głównej (tętniak), wątroby lub śledziony, wiodących do znacznego ich powiększenia, trzustki, nawet jajników w związku, z czym dolny otwór klatki piersiowej po odpowiedniej stronie może ulec znacznemu rozszerzeniu. Zmniejszenie objętości klatki piersiowej i jej zapadnięcie zarówno obustronne częściowe, jak i jednostronne całkowite i częściowe spostrzega się przede wszystkim w rozległej marskości płuc, powstałej na tle chorób płuc (cirrhosis pulmonum pneumogenes), np. rozlanej włóknistej gruźlicy płuc lub chorób opłucnej (cirrhosis pulmonurn pleurogenes), gdy długo trwająca sprawa zapalna szerzy się z opłucnej na płuco i wiedzie do obfitego rozrostu kurczącej się tkanki łącznej. Read more „Jednostronne czesciowe rozszerzenie klatki piersiowej”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego cd

Cykle leczenia trwające 28 dni były kontynuowane do czasu progresji choroby, niedopuszczalnego poziomu toksycznych zdarzeń, wycofania zgody lub zgonu. W przypadku pacjentów, którzy zostali przydzieleni do grupy daratumumab, daratumumab w dawce 16 mg na kilogram podawano dożylnie co tydzień (w dniach 1, 8, 15 i 22) przez 8 tygodni w cyklach i 2, co 2 tygodnie (w dniach i 15) przez 16 tygodni (cykle od 3 do 6), a następnie co 4 tygodnie (ryc. S1 w dodatkowym dodatku). Obie grupy otrzymywały lenalidomid w dawce 25 mg doustnie w dniach od do 21 każdego cyklu, jeśli klirens kreatyniny wynosił ponad 60 ml na minutę (lub dawkę 10 mg na dobę, jeśli klirens kreatyniny wynosił 30 do 60 ml na minutę) i deksametazon w dawce 40 mg raz na tydzień. W grupie otrzymującej daratumumab podzielono dawkę deksametazonu: deksametazon podawano w dawce 20 mg przed infuzją w ramach profilaktyki w przypadku reakcji związanych z infuzją, a następnego dnia podawano 20 mg. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego cd”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 9

Po kontynuowaniu leczenia reakcje pogłębiły się, z szybkością pełnej odpowiedzi lub lepszą, która była dwukrotnie większa u daratumumabu niż w przypadku samego schematu szkieletowego. Pacjenci, którzy mają bardzo dobre częściowe odpowiedzi lub lepiej, ale mają resztkową chorobę powyżej uznanych progów, mają gorsze wyniki niż ci, którzy są wolni od wykrywalnej resztkowej choroby, a kolejne badania uznają, że minimalny pozostały status choroby może służyć jako surogat do oszacowania kontroli choroby i przeżycie.5,6 Chociaż dotychczasowe badania skupiały się na wynikach poniżej progu minimalnej rezydualnej choroby u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą (15% do 68% pacjentów w różnych badaniach), 5 pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim w naszej próbie miały wyniki poniżej progu, które były ponad czterokrotnie wyższe w grupie daratumumabu, niż w grupie kontrolnej na zalecanym przez IMWG progu komórki guza na 105 białych komórek w celu sekwencjonowania nowej generacji.5 Nasze wyniki były podobne do ustaleń w kontekście terapii pierwszego rzutu5,6, w której wyniki poniżej progu minimalnej choroby resztkowej były związane z przedłużającym się programem czas przeżycia wolny od ery u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim. Sugeruje to, że wyniki poniżej progu minimalnej rezydualnej choroby również powinny być celem leczenia w kontekście choroby nawrotowej lub opornej na leczenie.
Porównania między badaniami należy interpretować ostrożnie z powodu różnic w projektach badań i kryteriach kwalifikowalności. Jednakże opublikowano inne badania mające na celu poprawę leczenia w kontekście terapii ratującej. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 9”

Andexanet Alfa w ostrym poważnym krwawieniu związanym z inhibitorami czynnika Xa ad 7

Miejscem krwawienia był najczęściej przewód żołądkowo-jelitowy lub śródczaszkowy; Aktywność anty-czynnik Xa była znacznie podwyższona u większości pacjentów i jako taka prawdopodobnie stanowiła główną przeszkodę w klinicznej hemostazie. Podanie bolusa i infuzji andexanetu spowodowało szybkie i znaczne odwrócenie aktywności anty-czynnik Xa. Odpowiedź kliniczna 12 godzin po infuzji andexanet, mierzona ocenioną hemostatyczną skutecznością przy zastosowaniu wcześniej określonych kryteriów, była doskonała lub dobra u 79% pacjentów i była zgodna w różnych podgrupach. Po pełnej rejestracji w trwającym badaniu zapewniono odpowiednią moc statystyczną, dalsza analiza powinna dostarczyć szczegółów dotyczących związku między zmniejszeniem aktywności anty-czynnik Xa a klinicznymi hemostatycznymi wynikami. Andexanet podawano w infuzji przez okres od 2 do 2,5 godzin, a częściowo wystąpił powrót aktywności anty-czynnik Xa w kierunku wartości sprzed leczenia w 4 do 4,5 godziny po rozpoczęciu andexanet. Read more „Andexanet Alfa w ostrym poważnym krwawieniu związanym z inhibitorami czynnika Xa ad 7”