Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii

Niektóre warianty liczby kopii są związane z zaburzeniami genomicznymi z ekstremalną niejednorodnością fenotypową. Przyczyna tej zmienności jest nieznana, co stanowi wyzwanie w diagnostyce genetycznej, doradztwie i zarządzaniu. Metody
Przeanalizowaliśmy genomy 2312 dzieci, o których wiadomo, że posiadają wariant liczby kopii związany z niepełnosprawnością intelektualną i wadami wrodzonymi, wykorzystując hybrydyzację genomową porównawczą macierzy.
Wyniki
Wśród dzieci dotkniętych chorobą, 10,1% miało drugi duży wariant liczby kopii oprócz podstawowej zmiany genetycznej. Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 3

Wyznaczyliśmy zaburzenia genomowe na podstawie lokalizacji cytobandów, a następnie symbol kandydata-genu w nawiasie, aby zapewnić szybki punkt orientacyjny. Zdefiniowaliśmy warianty numerów kopii drugiej witryny na podstawie następujących kryteriów: wariant liczby kopii przekroczył 500 kb, zmapowany do lokalizacji genomowej, która różniła się od tej w wariancie numeru pierwszej kopii (tj. Nieliniowo), i był najwyraźniej niezwiązany z pierwszym wariantem liczby kopii (kryterium, które wykluczało próbki z niezbilansowanych translokacji i innych skomplikowanych rearanżacji z tej analizy), z przewagą mniejszą niż 0,1% w ogólnej populacji (<8 z 8329 kontroli ) w celu wykluczenia potencjalnych polimorficznych loci, które mogą wprowadzać w błąd naszą interpretację wzbogacania dodatkowych wariantów liczby kopii. Nasza poprzednia analiza dużego zestawu przypadków i kontroli22,29 potwierdza czwarte kryterium, którego nie stosowaliśmy do wariantów liczby kopii, o których wiadomo, że są powiązane z zaburzeniem neurorozwojowym. Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 3”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 9

Nasze dane sugerują, że na częstość występowania każdego typu wariantu wpływa w różnym zakresie częstość mutacji de novo oraz prawdopodobieństwo przeniesienia wariantu na potomstwo. Kliniczny efekt dodatkowych wariantów
Aby zrozumieć wpływ dodatkowych wariantów liczby kopii, zbadaliśmy zgłoszone historie przypadków klinicznych15,21,32,2,33 i podjęliśmy próbę zebrania dodatkowych informacji klinicznych na 161 dzieciach z co najmniej jednym dużym wariantem (96 dzieci z pierwotnym wariantem i 65 z wiele dużych wariantów). Jakościowa ponowna ocena kliniczna tych próbek potwierdziła, że wśród dzieci z tym samym zaburzeniem genomicznym, u tych z wieloma wariantami występowały deficyty w więcej domenach niż te z jednym wariantem (Tabela S13 w Dodatku Uzupełniającym). Aby ocenić to za pomocą bardziej obiektywnych kryteriów, skupiliśmy się na trzech wariantach wykazujących związek z najbardziej zmiennymi fenotypowo zmiennymi i przyjęliśmy system punktacji oparty na liście kontrolnej cech klinicznych opisanych dla subtelomerycznych34 i zrównoważonych rearanżacji chromosomowych de novo35 (tabele S14 i S15 w Dodatku Uzupełniającym). Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 9”

Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 8

Bikalutamid nie wiązał się ze znacznie większym ryzykiem zgonu sercowego lub poważnych skutków hepatotoksycznych. Śmiertelność sercowo-naczyniowa była podobna w obu grupach, co zaobserwowano w trzech poprzednich badaniach fazy 3 RTOG oceniających stosowanie lub niewykorzystywanie terapii deprywacji androgenów.25-27 Jednakże zebrano tylko dane dotyczące zdarzeń sercowych, które zostały zgłoszone jako zdarzenia niepożądane, które być może wprowadziło stronniczość potwierdzającą. Wirth i koledzy poinformowali o wynikach Wczesnego Programu Raka Prostaty, serii randomizowanych, podwójnie ślepych prób porównujących 150 mg bikalutamidu z placebo.28 Stwierdzili oni, że wskaźniki zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych były niskie i podobne w grupie bikalutamidu i placebo. grupy (odpowiednio 3,5% i 3,1%). Przeciwnie, stwierdzili istotne różnice między grupą bikalutamidową a grupą placebo pod względem częstości występowania ginekomastii (68% w porównaniu z 8%) i wycofania się pacjentów z badania lub zaprzestania stosowania tabletek z powodu ginekomastii (17% w porównaniu z 1% ). Read more „Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 8”