Unerwienie TYTUL Unerwienie. Pluca otrzymuja

Unerwienie TYTUL Unerwienie. Płuca otrzymują unerwienie z układu mimowolnego. Nerwy przywspółczulny i współczulny wysyłają liczne gałązki do przedniego i tylnego splotu płucnego, w których włókna nerwu błędnego i współczulnego są pomieszane. Od splotów płucnych odchodzą do oskrzeli cienkie nerwy, którymi jest zaopatrzona cała ściana oskrzelowa aż do najmniejszych rozgałęzień. Zwłaszcza dużo nerwów znajduje się pomiędzy błoną mięsną a podśluzową, Miejscami w ścianie oskrzeli znajdują się drobne węzełki zawierające komórki zwojowe z dość grubymi wypustkami, które po wyjściu z komórki rozdzielają się i częściowo przeplatają się wzajemnie. Read more „Unerwienie TYTUL Unerwienie. Pluca otrzymuja”

Krwioplucia wywoluja takze gruzlica pluc

Krwioplucia wywołują także gruźlica płuc TYTUL Krwioplucia wywołują także gruźlica płuc, zawał płuc, nadżarcie naczynia krwionośnego przez raka, mięsaka, kiłę płuc. Spostrzega się je także w toku bąblowca płuc, grzybkowych chorób płuc (promienica i in.), polipów oskrzeli itd. Ciała obce w narządzie oddechowym, nawet otorbione, np. pocisk, mogą być także przyczyną krwioplucia, zwłaszcza podczas forsownego kaszlu. Szczególnie są obfite krwotoki płucne w przypadkach pęknięcia gałązki tętnicy płucnej, przebiegającej w ścianie rozszerzonego oskrzela, oraz przebicia się na tle sprawy chorobowej tętnicy głównej lub jednej z jej gałęzi do oskrzeli. Read more „Krwioplucia wywoluja takze gruzlica pluc”

Wdechowe zapadanie sie klatki piersiowej

Wdechowe zapadanie się klatki piersiowej TYTUL Wdechowe zapadanie się klatki piersiowej spostrzega się w dolnej jej części, gdy płuc wskutek zmian chorobowych nie może nadążyć za rozszerzaniem się klatki. Taki stan spostrzega się w istotnej rozedmie płuc pęcherzykowej, w ostrym zapaleniu oskrzelków i w napadzie dychawicy oskrzelowej. Poznaje się tę zmianę po wdechowym zapadaniu się międzyżebrzy, a u dzieci z podatną klatką piersiową nieraz także żeber i wyrostka mieczy objaw przeponowy Littena, stanowiący zewnętrzny wyraz ruchów przepony, objawia się pojawianiem się podczas ruchów oddechowych klatki piersiowej pzimeg linijneg cienia przesuwającego się podczas wdechu ku dławicy na przestrzeni od I do III międzyżebrzy, zależnie d głębokości wdechu. Cień ten znajduje się w okolicy dolnego brzegu płuc, najwyraźniej jest zaznaczany z przodu i z boku, niekiedy zaś jest widoczny dla klatki piersiowej. Ujemny objaw Litrena po obu stronach nie ma znaczenia, natomiast dodam przemawia w większości przypadków przeciw zrostom płucnym w okolicy przepony. Read more „Wdechowe zapadanie sie klatki piersiowej”

Drzenie piersiowe znika

Drżenie piersiowe znika TYTUL Drżenie piersiowe znika, gdy skrzele wiodące d naciekłego ogniska lub jamy zostanie chwilowo zatkane. Pojawia się ono znowu dopiero wtedy, gdy pod wpływem kaszlu lub innej przyczyny skrzele stanie się znowu drżenie słabienie lub zniesienie drżenia piersiowego stale się utrzymujące spostrzega się w górnej części klatki piersiowej w przypadkach raka płuc w związku ze zmniejszeniem drożności głównego oskrzela oraz z bezpowietrznością nowotworu. Zachowanie się drżenia piersiowego zależy także d stanu płucnej. Bliznowate jej zgrubienia, nagromadzenie się w jamie płucnej wysięku lub powietrza. Pogarszając przewodzenie fal głosowych mogą znacznie osłabić i nawet znieść drżenie piersiowe pomimo powietrzności jamy w płucu i rozległości nacieku w płucach. Read more „Drzenie piersiowe znika”

Odglos opukowy na klatce piersiowej

Odgłos opukowy na klatce piersiowej TYTUL Do opukiwania cichego uciekamy się przy oznaczaniu granic płuc, lecz i przy tym badaniu nie jest ono tak słabe, jak tego żąda Goldscheider. Odgłos opukowy na klatce piersiowej zależy od drgań nie tylko klatki, jak przypuszczał Williams, nie tylko powietrza płuc, jak uczył Skoda, lecz wszystkich tkanek leżących w obrębie opukiwanego miejsca (Wintrich). Toteż zależnie od niejednakowej u różnych osób grubości kośćca klatki piersiowej, stopnia rozwoju jej podściółki tłuszczowej, stanu mięśni i samych płuc, odgłos opukowy na klatce piersiowej nie jest jednakowy u wszystkich ludzi, a u tej samej osoby jest odmienny w różnych jej miejscach. Podstawowym odgłosem opukowym dla każdej klatki piersiowej jest odgłos w środku drugiego lewego międzyżebrza od przodu, jako na klatce najjawniejszy. Już w tym samym międzyżebrzu słabnie on w kierunku mostka i ku zewnątrz. Read more „Odglos opukowy na klatce piersiowej”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad

Badanie 3 fazy bortezomibu i deksametazonu z daratumumabem lub bez niego spełniało swój pierwotny punkt końcowy w analizie śródokresowej i wykazało istotnie wyższe tempo przeżycia wolnego od progresji, z 61% niższym ryzykiem progresji lub śmierci w grupie daratumumab niż w grupie kontrolnej.18 Badanie fazy 1-2 daratumumabu, lenalidomidu i deksametazonu u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim wykazało, że takie połączenie zapewnia korzyści terapeutyczne, brak toksycznych skutków ograniczających dawkę i 81% ogólnej odpowiedzi , w tym stawka 25% ścisłej pełnej odpowiedzi (definicja tego terminu znajduje się w dodatkowym dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu) .19 Po 18 miesiącach wskaźnik przeżycia bez progresji wynosił 72%, a wskaźnik całkowitego przeżycia wynosił 90%. 19 Tutaj przedstawiamy wyniki wcześniej określonej tymczasowej analizy fazy 3 badania daratumumabu, lenalidomidu i deksametazonu u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie. Szpiczak mnogi. Metody
Wersja próbna
W tej randomizowanej, otwartej, wieloośrodkowej próbie trzeciej fazy przydzieliliśmy pacjentów, którzy mieli nawrót lub oporność na szpiczaka mnogiego i otrzymali jedną lub więcej linii z poprzedniej terapii, aby otrzymać daratumumab, lenalidomid i deksametazon (grupa daratumumabu) lub lenalidomid i deksametazon (grupa kontrolna). Pacjenci byli randomizowani między 16 czerwca 2014 r. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad”

Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 8

Bikalutamid nie wiązał się ze znacznie większym ryzykiem zgonu sercowego lub poważnych skutków hepatotoksycznych. Śmiertelność sercowo-naczyniowa była podobna w obu grupach, co zaobserwowano w trzech poprzednich badaniach fazy 3 RTOG oceniających stosowanie lub niewykorzystywanie terapii deprywacji androgenów.25-27 Jednakże zebrano tylko dane dotyczące zdarzeń sercowych, które zostały zgłoszone jako zdarzenia niepożądane, które być może wprowadziło stronniczość potwierdzającą. Wirth i koledzy poinformowali o wynikach Wczesnego Programu Raka Prostaty, serii randomizowanych, podwójnie ślepych prób porównujących 150 mg bikalutamidu z placebo.28 Stwierdzili oni, że wskaźniki zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych były niskie i podobne w grupie bikalutamidu i placebo. grupy (odpowiednio 3,5% i 3,1%). Przeciwnie, stwierdzili istotne różnice między grupą bikalutamidową a grupą placebo pod względem częstości występowania ginekomastii (68% w porównaniu z 8%) i wycofania się pacjentów z badania lub zaprzestania stosowania tabletek z powodu ginekomastii (17% w porównaniu z 1% ). Read more „Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 8”

Andexanet Alfa w ostrym poważnym krwawieniu związanym z inhibitorami czynnika Xa ad

W niniejszym raporcie okresowym opisano 67 pacjentów, u których dane zostały zakończone w dniu 17 czerwca 2016 r. Metody
Projekt badania
ANEKS-4 to ciągłe, wieloośrodkowe, prospektywne, otwarte, jedno-grupowe badanie andexanetu u pacjentów z ostrym dużym krwawieniem. Od 10 kwietnia 2015 r. Pacjenci byli zapisani do 20 ośrodków w Stanach Zjednoczonych, centrum w Wielkiej Brytanii i centrum w Kanadzie. Protokół i plan analizy statystycznej są dostępne wraz z pełnym tekstem tego artykułu na stronie. Read more „Andexanet Alfa w ostrym poważnym krwawieniu związanym z inhibitorami czynnika Xa ad”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 9

Po kontynuowaniu leczenia reakcje pogłębiły się, z szybkością pełnej odpowiedzi lub lepszą, która była dwukrotnie większa u daratumumabu niż w przypadku samego schematu szkieletowego. Pacjenci, którzy mają bardzo dobre częściowe odpowiedzi lub lepiej, ale mają resztkową chorobę powyżej uznanych progów, mają gorsze wyniki niż ci, którzy są wolni od wykrywalnej resztkowej choroby, a kolejne badania uznają, że minimalny pozostały status choroby może służyć jako surogat do oszacowania kontroli choroby i przeżycie.5,6 Chociaż dotychczasowe badania skupiały się na wynikach poniżej progu minimalnej rezydualnej choroby u pacjentów z nowo zdiagnozowaną chorobą (15% do 68% pacjentów w różnych badaniach), 5 pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim w naszej próbie miały wyniki poniżej progu, które były ponad czterokrotnie wyższe w grupie daratumumabu, niż w grupie kontrolnej na zalecanym przez IMWG progu komórki guza na 105 białych komórek w celu sekwencjonowania nowej generacji.5 Nasze wyniki były podobne do ustaleń w kontekście terapii pierwszego rzutu5,6, w której wyniki poniżej progu minimalnej choroby resztkowej były związane z przedłużającym się programem czas przeżycia wolny od ery u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim. Sugeruje to, że wyniki poniżej progu minimalnej rezydualnej choroby również powinny być celem leczenia w kontekście choroby nawrotowej lub opornej na leczenie.
Porównania między badaniami należy interpretować ostrożnie z powodu różnic w projektach badań i kryteriach kwalifikowalności. Jednakże opublikowano inne badania mające na celu poprawę leczenia w kontekście terapii ratującej. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad 9”