Drzenie piersiowe znika

Drżenie piersiowe znika TYTUL Drżenie piersiowe znika, gdy skrzele wiodące d naciekłego ogniska lub jamy zostanie chwilowo zatkane. Pojawia się ono znowu dopiero wtedy, gdy pod wpływem kaszlu lub innej przyczyny skrzele stanie się znowu drżenie słabienie lub zniesienie drżenia piersiowego stale się utrzymujące spostrzega się w górnej części klatki piersiowej w przypadkach raka płuc w związku ze zmniejszeniem drożności głównego oskrzela oraz z bezpowietrznością nowotworu. Zachowanie się drżenia piersiowego zależy także d stanu płucnej. Bliznowate jej zgrubienia, nagromadzenie się w jamie płucnej wysięku lub powietrza. Pogarszając przewodzenie fal głosowych mogą znacznie osłabić i nawet znieść drżenie piersiowe pomimo powietrzności jamy w płucu i rozległości nacieku w płucach. Read more „Drzenie piersiowe znika”

Odglos opukowy na klatce piersiowej

Odgłos opukowy na klatce piersiowej TYTUL Do opukiwania cichego uciekamy się przy oznaczaniu granic płuc, lecz i przy tym badaniu nie jest ono tak słabe, jak tego żąda Goldscheider. Odgłos opukowy na klatce piersiowej zależy od drgań nie tylko klatki, jak przypuszczał Williams, nie tylko powietrza płuc, jak uczył Skoda, lecz wszystkich tkanek leżących w obrębie opukiwanego miejsca (Wintrich). Toteż zależnie od niejednakowej u różnych osób grubości kośćca klatki piersiowej, stopnia rozwoju jej podściółki tłuszczowej, stanu mięśni i samych płuc, odgłos opukowy na klatce piersiowej nie jest jednakowy u wszystkich ludzi, a u tej samej osoby jest odmienny w różnych jej miejscach. Podstawowym odgłosem opukowym dla każdej klatki piersiowej jest odgłos w środku drugiego lewego międzyżebrza od przodu, jako na klatce najjawniejszy. Już w tym samym międzyżebrzu słabnie on w kierunku mostka i ku zewnątrz. Read more „Odglos opukowy na klatce piersiowej”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad

Badanie 3 fazy bortezomibu i deksametazonu z daratumumabem lub bez niego spełniało swój pierwotny punkt końcowy w analizie śródokresowej i wykazało istotnie wyższe tempo przeżycia wolnego od progresji, z 61% niższym ryzykiem progresji lub śmierci w grupie daratumumab niż w grupie kontrolnej.18 Badanie fazy 1-2 daratumumabu, lenalidomidu i deksametazonu u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim wykazało, że takie połączenie zapewnia korzyści terapeutyczne, brak toksycznych skutków ograniczających dawkę i 81% ogólnej odpowiedzi , w tym stawka 25% ścisłej pełnej odpowiedzi (definicja tego terminu znajduje się w dodatkowym dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu) .19 Po 18 miesiącach wskaźnik przeżycia bez progresji wynosił 72%, a wskaźnik całkowitego przeżycia wynosił 90%. 19 Tutaj przedstawiamy wyniki wcześniej określonej tymczasowej analizy fazy 3 badania daratumumabu, lenalidomidu i deksametazonu u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie. Szpiczak mnogi. Metody
Wersja próbna
W tej randomizowanej, otwartej, wieloośrodkowej próbie trzeciej fazy przydzieliliśmy pacjentów, którzy mieli nawrót lub oporność na szpiczaka mnogiego i otrzymali jedną lub więcej linii z poprzedniej terapii, aby otrzymać daratumumab, lenalidomid i deksametazon (grupa daratumumabu) lub lenalidomid i deksametazon (grupa kontrolna). Pacjenci byli randomizowani między 16 czerwca 2014 r. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad”

Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 8

Bikalutamid nie wiązał się ze znacznie większym ryzykiem zgonu sercowego lub poważnych skutków hepatotoksycznych. Śmiertelność sercowo-naczyniowa była podobna w obu grupach, co zaobserwowano w trzech poprzednich badaniach fazy 3 RTOG oceniających stosowanie lub niewykorzystywanie terapii deprywacji androgenów.25-27 Jednakże zebrano tylko dane dotyczące zdarzeń sercowych, które zostały zgłoszone jako zdarzenia niepożądane, które być może wprowadziło stronniczość potwierdzającą. Wirth i koledzy poinformowali o wynikach Wczesnego Programu Raka Prostaty, serii randomizowanych, podwójnie ślepych prób porównujących 150 mg bikalutamidu z placebo.28 Stwierdzili oni, że wskaźniki zgonu z przyczyn sercowo-naczyniowych były niskie i podobne w grupie bikalutamidu i placebo. grupy (odpowiednio 3,5% i 3,1%). Przeciwnie, stwierdzili istotne różnice między grupą bikalutamidową a grupą placebo pod względem częstości występowania ginekomastii (68% w porównaniu z 8%) i wycofania się pacjentów z badania lub zaprzestania stosowania tabletek z powodu ginekomastii (17% w porównaniu z 1% ). Read more „Promieniowanie z lub bez terapii antyandrogenowej w nawracającym raku prostaty ad 8”