Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 12

Sposób dziedziczenia zarówno dla pierwotnych, jak i wtórnych mutacji, jak również wielkości i zawartości genów wariantów liczby kopii jest krytycznym wyznacznikiem w odróżnianiu zaburzeń syndromowych od mutacji o zmienności fenotypowej. Nawet po wykluczeniu znanych patogennych wariantów okazało się, że dzieci z dwoma lub więcej rzadkimi i dużymi wariantami o nieznanym znaczeniu były osiem razy częściej klasyfikowane jako mające opóźnienie rozwojowe, podobnie jak kontrola populacji. Dane te zdecydowanie sugerują, że ogólny ciężar genów, na które mają wpływ duże warianty, może ostatecznie mieć znaczenie prognostyczne, pozwalając klinicystom lepiej przewidywać długoterminowe wyniki, gdy warianty zostaną wykryte u osób dotkniętych. Należy jednak zachować ostrożność przy interpretacji tych analiz w kontekście badań prenatalnych, ponieważ uzyskaliśmy nasze dane z dobrze określonych przypadków z fenotypami o dużym opóźnieniu rozwoju. Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 12”

Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 10

Pozioma linia w każdym polu reprezentuje wartość mediany; dolna i górna linia pola oznaczają odpowiednio 25 i 75 percentyla; a poziome linie poniżej i powyżej oznaczają odpowiednio najniższą i najwyższą wartość. Panel B przedstawia fenotypową ostrość jako wynik obciążenia rzadkimi wariantami liczby kopii autyzmu. Punkty danych reprezentują analizę pełno skalowego IQ (oś y) w kontekście liczby genów (oś x) zakłóconych przez rzadkie warianty liczby kopii. Czerwone punkty danych reprezentują próbki z dwoma dużymi wariantami (> 500 kb). Read more „Fenotypowa heterogeniczność zaburzeń genomicznych i rzadkich wariantów liczby kopii AD 10”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad

Badanie 3 fazy bortezomibu i deksametazonu z daratumumabem lub bez niego spełniało swój pierwotny punkt końcowy w analizie śródokresowej i wykazało istotnie wyższe tempo przeżycia wolnego od progresji, z 61% niższym ryzykiem progresji lub śmierci w grupie daratumumab niż w grupie kontrolnej.18 Badanie fazy 1-2 daratumumabu, lenalidomidu i deksametazonu u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie szpiczakiem mnogim wykazało, że takie połączenie zapewnia korzyści terapeutyczne, brak toksycznych skutków ograniczających dawkę i 81% ogólnej odpowiedzi , w tym stawka 25% ścisłej pełnej odpowiedzi (definicja tego terminu znajduje się w dodatkowym dodatku, dostępnym wraz z pełnym tekstem tego artykułu) .19 Po 18 miesiącach wskaźnik przeżycia bez progresji wynosił 72%, a wskaźnik całkowitego przeżycia wynosił 90%. 19 Tutaj przedstawiamy wyniki wcześniej określonej tymczasowej analizy fazy 3 badania daratumumabu, lenalidomidu i deksametazonu u pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie. Szpiczak mnogi. Metody
Wersja próbna
W tej randomizowanej, otwartej, wieloośrodkowej próbie trzeciej fazy przydzieliliśmy pacjentów, którzy mieli nawrót lub oporność na szpiczaka mnogiego i otrzymali jedną lub więcej linii z poprzedniej terapii, aby otrzymać daratumumab, lenalidomid i deksametazon (grupa daratumumabu) lub lenalidomid i deksametazon (grupa kontrolna). Pacjenci byli randomizowani między 16 czerwca 2014 r. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego ad”

Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego czesc 4

Kontynuowano obserwację pacjentów, którzy przerwali leczenie. Utworzono niezależny komitet monitorujący dane i bezpieczeństwo w celu okresowego przeglądu niezaślepionych danych dotyczących bezpieczeństwa. Oględziny próbne
Badacze i sponsor (Janssen Research and Development) byli odpowiedzialni za projekt badania i analizę statystyczną. Dane zostały zebrane przez badaczy i stowarzyszone zespoły badawcze i zostały opracowane i utrzymywane przez sponsora. Wszyscy badacze mieli dostęp do danych na żądanie i nie byli ograniczani umowami o zachowaniu poufności. Read more „Daratumumab, Lenalidomid i Deksametazon w przypadku szpiczaka mnogiego czesc 4”